Over een mussenfamilie en een vlaamse gaai
In onze tuin zijn heel veel mussen. We voeren ze in de winter bij, en ook als het warmer wordt doen we dat heel regelmatig. Dan niet met vette zaken, als pinda’s en vetbollen, want daar kunnen de kleintjes dood van gaan. We geven ze onkruidzaden en gierststengels; een prachtig gezicht om ze om beurten te zien pikken bij de voederfles.
Een mussenpaar had 3 kuikentjes; en deze week vlogen ze verder dan dichtbij het nest.
Het is zo’n leuk gezicht, als je ziet hoe pa of ma ze eten geeft, terwijl de kleintjes bedelen om een hapje door te kwetteren en te slaan met hun vleugels.
Helaas meende een vlaamse gaai een einde te maken aan dit romantische beeld.
Ik hoorde binnen een kabaal, en zag hoe deze roofvogel een kleintje te pakken had. Zo snel als ik kon deed ik de tuindeur open, waardoor de vlaamse gaai schrok en wegvloog.
Zielig zat het kleine musje op het terras, en hijgde hard.
Heel voorzichtig heb ik het tere vogeltje opgepakt, eventjes gekeken of er op het eerste gezicht niets aan de hand was (natuurlijk even geaaid) en daarna voorzichtig in het open vogelhuisje gezet.
Ik was even bang dat hij in shock zou blijven, want ook toen ik een paar stukjes brood gaf, bleef hij verstijfd zitten. Maar toen ik een bakje met water neerzette, vloog hij weg of zijn leven ervan af hing! (was natuurlijk ook wel zo even).
De vogelfamilie komt met zijn vijven weer dagelijks op visite, vader en moeder voeren elke dag de kleintjes; en zo te zien heeft die ene niets overgehouden aan de gebeurtenis!
