Lang heb ik getwijfeld of ik dit op mijn log zou zetten.
Veel heb ik al geschreven over asielzoekers, en erg vrolijk word ik er niet van.
Toch heb ik besloten het wel te vermelden, omdat ik vind dat men moet weten dat ook in Nederland onmenselijke dingen gebeuren.
Niet alleen in kampen in het buitenland.
Neem nu het Detentiecentrum Zeist in Soesterberg. Mensen die illegaal in Nederland verblijven worden daar zonder protest gevangen gehouden voor een periode van een half jaar tot een jaar. Ze zitten in een ruimte van 30 vierkante meter met 6 personen. Van 17.00 uur tot 11.00 uur (18 uur!) zitten ze vast in hun cel. Families worden gescheiden; mannen en vrouwen mogen niet bij elkaar. Een keer per dag (‘s middags) krijgen ze eten, waarbij ze direkt hun avond en ochtendeten moeten klaarmaken. Een keer per dag mogen ze een uur in een ijzeren kooi luchten. Gebruik maken van de recreatie- en fitnessruimte ook een uur, maar dan per week.
De medische zorg is erg slecht, klachten worden niet serieus genomen; als er iets aan de hand (ongeacht wat) is moeten ze 3 dagen wachten op een verpleegkundige; een arts krijgen ze bijna nooit te zien.
Een juridisch spreekuur is er niet; dus mensen kunnen nergens terecht met hun vragen rondom eventuele (vervolg)procedures.
Hou hierbij dus in het oog dat het geen misdadigers zijn; alleen mensen die hier illegaal verblijven.

Een schrijnend voorbeeld van een gezin dat nu in Zeist gevangen zit is een Mongoolse vluchtelinge Naraa met haar 2 kinderen. Gevlucht voor bloedwraak. Haar man is spoorloos, hoogstwaarschijnlijk vermoord. Jarenlang heeft zij in Nederland weten te overleven door het verkopen van straatkranten en het Nederlands machtig werd. Haar kinderen gingen gewoon naar school in Spijkenisse, waar ze zeer welkom en geliefd waren. Tijdens een razia opgepakt, en in detentie gezet in afwachting van uitzetting. Tijdens de 18 uur dat de cel dicht gaat, worden Naraa en haar dochter gescheiden van hun zoon/broer….
Ze zijn doodsbang, wetend dat terugkeer hun dood zal betekenen. Maar bloedwraak is voor Nederland geen reden voor asiel…
Op onderstaande url’s kan je meer lezen over Naraa en haar kinderen, en over het detentiecentrum Zeist.
Op deze link kan je Naraa steun betuigen.

//www.indymedia.nl/nl/2006/02/34153.shtml
//www.naraa.nl/
//www.vanhartepardon.nl/artikelenview.php?artid=1589
//www.devrije.nl/archives/00001120.htm

Foto: Indymedia.nl

Al is het nog koud en kil, in kieren en spleten, beschermd tegen de winterkou, wachten de lieveheersbeestjes op de eerste warme dagen.
Nog even, en ze slaan hun vleugels uit, om een nieuwe cirkel van het leven te vormen.

Dit lieveheersbeestje is een tweestippelig lieveheersbeestje (Adalia Bipunctata). Ik trof hem gisteren aan op het Plein in Den Haag, samen met nog 4 andere soortgenoten. Het is nu nog te koud voor hun om te overleven, daarom zijn ze in een soort winterslaap. Zodra de temperatuur weer aangenaam wordt vliegen ze weer uit op zoek naar eten en een partner.
Wil je meer weten over deze diertjes? Klik dan hier.

In het centrum van Den Haag, rijden niet meer door het centrum, maar in een souterrain de trams.
Deze tunnel is beter bekend als de Haagse tramtunnel.
Na jaren van tegenslag (een mooie uidrukking uit die tijd was :”Tramtunnel? Zand erover!”), werd deze op 16 oktober 2004 in gebruik genomen.
Op de grond lig een parketvloer; een mooi gezicht, maar of dat erg practisch is met zoveel reizigers, met name naaldhakken zijn een beproeving voor deze vloer.

Op dit moment (na zo’n 1,5 jaar al!) wordt dit parket op het perron Spui Noord geschuurd (oude laklaag eraf) en opnieuw in de lak gezet.
Omdat er 24 uur niet overheen gelopen mag worden, wordt de vloer afgezet.
Wat een lucht!

Een deel wat al glanst van de lak…

Gistermiddag kon Mirjam weer naar het ziekenhuis, om te kijken naar haar gebroken been.
Wat was zij nerveus! Zo graag wilde zij van dat lange gipsbeen af…
Eerst werd het gips eraf gehaald, om een rontgenfoto te kunnen maken.
Natuurlijk moest dat voorzichtig, want het gips wilde zij bewaren!

Dus met bed en al (de rolstoel hadden we niet meegenomen…) naar de rontgenkamer.
Met foto’s weer terug naar de gipskamer, waar ze werden beoordeeld.
De arts bekeek ze, en zag dat er al sprake was van botaanhechting. Dat was goed nieuws!
Daarna bekeek hij haar been, en ook dat zag er niet slecht uit.

De wond die ze van het ongeluk had overgehouden was ook al aardig aan het genezen.
Besloten werd om haar nu nog maar een half gipsbeen te geven, zodat ze haar knie weer kon buigen. Ook kreeg ze een schoen onder haar voet, al mag ze haar been voorlopig nog niet echt gebruiken. Lopen is er dus nog niet bij… Maar af en toe een beetje aantippen wel
Over 4 weken zou alles weer opnieuw worden beoordeeld; of dan met gips lopen, of het gips eraf!
Nadat haar been opnieuw van een “harnas” was voorzien, konden we weer naar huis.

Mooie kleurtjes he? Roze en oranje

De gedwongen verhuizing van de woonwagenbewoners van de Leyweg naar de Noordweg heeft hen in grote financiele geldproblemen gebracht. Het verhuisbedrijf dat de gemeente in de arm heeft genomen om de wagens te verplaatsen heeft de gemeente 3 miljoen euro in rekening gebracht, en dat bedrag wil de gemeente op de woonwagenbewoners verhalen.
Vreemd hierbij is, dat alleen dat verhuisbedrijf de verhuizing mocht doen, en dat andere bedrijven een veel kleiner bedrag in rekening zouden hebben gebracht. Nog vreemder is dat een offerte bij hetzelfde bedrijf, op dit moment ook maximaal 500.000 euro zou bedragen (RTV West nieuws op 6 februari 2006).

De gemeente heeft nu een “mooie” oplossing, als de bewoners het “kamp” verlaten en de sleutel van de schuur inleveren, is hun schuld gesaneerd.
Buiten de bizonder vreemde gang van zaken, vraag ik mij nog iets af.
Had de gemeente geen staanplaatsen nodig voor het woonwagenkamp op de Escamplaan dat moet verdwijnen?
Komt het de gemeente niet erg goed uit, om nu plaatsen te creeeren?
Heel toevallig!