Zo fietste ik over de Vrederustlaan.

In één van de wateren daar zijn nijlganzen met kleintjes.

Als er dieren zijn die hun broedsel enorm verdedigen zijn het die dieren wel. Agressief dat ze zijn!

Een wilde eend met kuikens wilde de weg oversteken.

Dat was kennelijk niet naar de zin van de nijlgans en zij viel het vrouwtje aan.

Angstig zocht zij met haar kuikens een weg tussen de rijdende auto’s naar de overkant, maar de nijlgans bleef haar aanvallen; een afgrijselijk gezicht in mijn ogen.

Snel mijn fiets aan de kant gezet, maar gelukkig was het een man en vrouw ook al opgevallen.

Zij renden erop af en joegen de nijlgans weg, het verkeer tegenhoudend. De vrouwtjeseend stak over, maar een van de kleintjes bleef piepend zitten.

De man pakte haar op en zette het kuiken aan de overkant. Helaas bleef het daar zitten, terwijl de andere kuikens al het water al hadden bereikt.

We keken of er iets aan de hand was met het kuiken, maar we zagen niets bijzonders.

Dus ik ben de distels en brandnetels ingelopen (de man en vrouw waren kort gekleed) en heb voorzichtig het kleintje langs het water gezet. Met een grote sprong ging hij het water in en voegde zich bij de anderen.

Moeder eend en kuikens zwommen daarop samen weg; gelukkig!