Zonsverduistering
Een prachtig fenomeen vind ik een zonsverduistering.
Heel goed herinner ik me die van 11 augustus 1999. Met zijn zessen zijn we toen richting Frankrijk gereden om daar op de exacte lijn de volledige verduistering waar te nemen.
Op het land van een boerderij, die voor die ene dag omgetoverd was tot een camping, stonden we, tussen alle geitenpoep J met een grote groep te kijken.
Helaas, wat was het bewolkt!
Maar exact op het moment dat de zon volledig schuil ging achter de maan, waren de wolken even weg.
Een hele vreemde sfeer hing er; het was dood en doodstil; het leek of zelfs de vogels even de adem inhielden.
Echt donker was het niet, maar een totaal ander licht dan op een zwaar bewolkte dag
Toen de zon weer langzaam tevoorschijn kwam, praatte iedereen in jubelstemming door elkaar, dolgelukkig het meegemaakt te hebben; echt een ervaring om nooit te vergeten…..
Vandaag was er weer een zonsverduistering; geen volledige helaas; de zal ik waarschijnlijk nooit meer meemaken (of ik moet de loterij een keer winnen).
“Gewapend “ met een eclipsbril en een lasplaatje voor mijn camera kon ik het regelmatig tussen het wolkendek door volgen.
Helaas werd tijdens de maximale bedekking het licht zo fel, dat ik het met een lasplaatje niet meer af kon.
Natuurlijk wel met de bril gezien.
Mijn man had gelukkig nog een lasplaatje, dus de laatste twee foto’s zijn gemaakt met twee op elkaar; geen bijzondere schoonheden, maar leuk om te zien, hoe de maan weer wegschoof van de zon.
