Oud en Nieuw in Vrederust
Oud en Nieuw in Vrederust.
Wat een prachtig vuurwerk!
En hoe rustig over het algemeen.
Een gezellige overgang naar het nieuwe jaar in mijn directe omgeving.
Zoals elk jaar besloot ik een wandeling door de wijk te maken om te genieten van Oud en Nieuw in Vrederust.
Mijn kleindochter was in de buurt, dus wilde ik haar nog even de beste wensen wensen.
Het was laatste jaar dat vuurwerk afgstoken mag worden, dus zij was niet weg te slaan van het portiek. En van het vuurwerk, en haar (andere) opa die speciaal voor deze gelegenheid veel had aangeschaft.
In mijn directe omgeving werd de hele avond feestelijk gevierd.
Veel vuurwerk, maar voornamelijk siervuurwerk.
Ik had in eerste instantie oordopjes in gedaan, maar de echte knallers bleven uit.
De dopjes gingen op een gegeven moment toch maar uit.
Ook tijdens een tweede wandeling was er eigenlijk alleen maar siervuurwerk.
De sfeer was aan de ene kant van de Beresteinlaan fantastisch. Mensen stonden buiten en vierden de overgang, soms met schitterend vuurwerk.
Prachtig was ook de Ambachtsgaarde, waar mensen een vuurkorf buiten hadden gezet. Het deed me denken aan de tijd dat ik jong was en overal een vreugdevuur was.
Jongeren lachten en we wensten elkaar gelukkig nieuwjaar (al duurde dat nog wel een uur).
Aan de andere kant van de Beresteinlaan, bij de Dreven, was de sfeer wisselend.
Ik hield mijn ogen (en zesde zintuig) goed open, want niet overal voelde ik me even safe.
Dat bleek ook wel: een werkbusje was in de brand gestoken, nadat een raam was ingegooid, zo vertelde de eigenaar.
Gelukkig was hij verzekerd, maar hij zal een nieuw vervoermiddel moeten aanschaffen mét gereedschap.
Ook zal hij zeker een week of twee niet kunnen werken. Sneu.
Ook voor mij sneu.
Want tijdens het maken van een foto zei mijn lens “doe het zelf maar”, en viel in het bluswater. Ook voor mijn lens dus einde verhaal.
Gelukkig in het oude jaar: in het nieuwe heb ik -helaas- een nieuwe moeten aanschaffen, want mijn back-up camera gebruik ik in sommige gevallen graag!
De lens ligt nu boven de CV in de vensterbank. Wie weet wordt hij droog? Maar ik zie er weinig heil in.
Maar daar is eigenlijk de enige plek waar het volgens mij af en toe niet echt safe voelde.
Genoten heb ik in een zijstraat van de Dreef: een paar meiden en een jongen luisterden daar naar harde muziek (volgens mij van Prins S en de Geit) terwijl ook daar een vreugdevuur brande. Wel ging er een noodmelding af op mijn telefoon met het dringend verzoek alleen bij spoed nog 112 te bellen.
Ach, het was hier te gezellig om er zelfs maar aan te denken 😉
Voor iedereen: gelukkig 2026!
