Internationale Vrouwendag en uitreiking Joke Smitprijs

Vandaag, 8 maart, is het Internationale Vrouwendag.

In het Atrium van het IJspaleis vond het Haags Vrouwenfeest plaats. Een dag vol met spetterende optredens, inspirerende workshops, prikkelende debatten en bijzondere presentaties.

 

 

 

Allereerst werd de Joke Smitprijs uit aan Jolanda Holwerda door minister Plasterk uitgereikt, omdat zij veel heeft betekend voor de vrouwenemancipatie.

Vanzelfsprekend was er ook voor de overige kandidaten veel aandacht.

 

 

 

 

Vrouwenemancipatie; de aandacht erop is nog steeds helaas (!) noodzakelijk.

Soms vraag ik me af, of dit komt, omdat de vrouw zich (door opvoeding) afhankelijk opstelt, of omdat we toch nog in een mannenmaatschappij leven.

Vrouwen, die hetzelfde werk doen ontvangen vaak minder salaris dan mannen in dezelfde functie.

Tegelijkertijd kiezen vrouwen er vaak voor als ze kinderen krijgen of te stoppen met werk, of om minder te werken, waardoor hun kansen op promotie wegvallen of in elk geval minimaliseren.

Kinderopvang; nog steeds is dit niet afdoende geregeld.

Ook hebben veel vrouwen het schuldgevoel, dat zij werken terwijl zij hun kind “alleen” laten.

Mannen hebben vaak geen keuzevrijheid minder te werken; het is voor hun zelfs vaak onmogelijk minder uren te maken als ook zij een deel van de opvoeding op zich willen nemen.

En soms is het zo, dat zij niet eens die taak op zich willen nemen.

 

Persoonlijk denk ik dat elke vrouw de keuzevrijheid zou moeten hebben (vanzelfsprekend in overleg met de man). Al is onafhankelijkheid ook erg belangrijk.

Maar onafhankelijkheid is iets wat van binnen zit.

Natuurlijk heb je als je kinderen hebt minder vrijheid. Maar bewaar je eigen identiteit en zorg ervoor, dat je jezelf niet wegcijfert.

 

 

 

In Nederland hebben we het geluk (ja, ik spreek van geluk!) dat we mogen samenleven met diverse culturen. We kunnen veel leren van elkaar.

Helaas is het met de emancipatie niet in elke cultuur hetzelfde gesteld.

Een spreekster tijdens een debat in het IJspaleis, Lillian Callander (directeur Haagse Hogeschool; op de foto hierboven zittend tussen Hedy d’Ancona en Mirjam Sijmons (directeur ANWB) ) benadrukte de vanzelfsprekendheid in Suriname dat vrouwen werkten en ook in hogere functies. En dat was al heel lang zo; zelfs haar moeder had een goede functie (die was begin 20^ste eeuw geboren!)

In Nederland is dat pas vanaf de jaren 50. Het was tot die tijd zelfs wettelijk geregeld, dat zodra een vrouw kinderen kreeg en ambtenaar was, ontslagen werd!

Maar als ik in mijn wijk om me heen kijk, dan is het in veel gezinnen droevig gesteld met vrouwenemancipatie. Veel vrouwen mogen niet eens naar buiten! En dan de vrouwenbesnijdenis; misselijkmakend.

Afijn, ik denk dat iedereen wel voldoende voorbeelden kent.

 

Maar laten de van origine autochtone Nederlanders zich niet op de borst slaan. Ook wij maken ons nog schuldig aan onderdrukking; niet iedere vrouw heeft of krijgt evenveel rechten. Niet elke man is geëmancipeerd. Maar hetzelfde geldt voor de vrouw. De dolle mina’s sloegen naar mijn mening iets te ver door, maar ik vind dat elke vrouw evenveel rechten heeft als een man en daar ook voor moet opkomen.

Als ik dan lees, dat maar liefst een op de 7 vrouwen best met hun werkgever naar bed zouden gaan om een betere functie te krijgen, dan gaan mijn nekharen overeind staan; is dat nou nodig? Dat is geen emancipatie.

 

De Internationale Vrouwendag is helaas nog steeds van belang. Zo lang niet iedereen ervan is doordrongen, dat iedereen dezelfde rechten en plichten heeft, zo lang blijft deze dag noodzakelijk.

 

Hieronder nog een paar sfeerbeelden van de dag. Voor meer foto’s klik hier.  

 

Allereerst twee foto’s van prachtige jurken; komen ze niet bekend voor? Klopt; een heb ik al getoond tijdens “Geborgen Kamers”.