Tegenwoordig worden we murw geslagen m.b.v. een ’shcok donctrine’. Men praat ons irrationele angts aan, zoals ik al schreef, voor ziekte, terreur, criminaliteit, islam en nog veel meer. Analyseer maar eens willekeurig welk actualiteitenprogramma. HEt gaat altijd om iets dat erg is en als er niets aan gedaan wordt, het gevolgen kan hebben voor jouw, de burger. Nog vandaag in Een Vandaag, over medische fouten.Er wordt dus steeds een alarmerend feit gebracht, er wordt duidelijk gemaakt dat we allemaal geraakt kunnen worden, dat het probleem groeit, dat er ontkenning is en dan wordt gevraagd wat de overheid er aan doet.

Dit format wordt in bijna elk item herhaald. De media doen hun werk niet objectief.

Je bedrogen voelen is goed want dat betekent dat je je eindelijk bewust wordt van het feit dat de overheid ‘outposts’ in je hoofd heeft.

Ik vind geen middel te laag. Juist de mensen waarvan jij het zo zielig vind dat ze overstuur werden, juist die mensen, met rollator of in de rolstoel, zouden naar Den Haag moeten trekken. Het zou zwaar zijn, voor velen te erg, maar je herinneren wat er gebeurde met al die geregistreerde Joden kan niet zo erg zijn als de werkelijkheid van wat er toen gebeurde.

Terwijl Job Cohen en vele anderen met zware geladen stem op de Dam in de hoofdstad zeggen ‘Dit mag nooit meer gebeuren’, worden even verderop preventief mensen gefouilleerd. Hij heeft er dus geen zak van begrepen.

Juist omdat veel oudere mensen zulke geladen herinneringen hebben, zouden zij degenen moeten zijn die ons jongeren leiden in de strijd voor privacy. Misschien denken zij dat zij genoeg gedaan hebben en niet iedere oudere is helder genoeg om dit soort dingen nog te doen. Maar het zou indruk maken, als 1000 rollator en rolstoelen betogen tegen deze registratiedrang, die alleen zal leiden tot repressie, onderdrukking en een volk, dat in zo’n ijzeren harnas zit, dat het aantal stress gerelateerde gevallen van kanker, hart- en vaatziekten zal exploderen, tezamen met de nieuwe volksziekte nummer een: depressie.

Deze groep mensen werd niet bewust gekwetst. Maar hun gekwetstheid ligt niet in het feit van die folder. Hun gekwetstheid is gelegen in het idee dat de overheid geen slechte bedoelingen heeft en dat DAAROM de associatie, met WOII, die zijn in hun herinneringen voelen, onjuist zou zijn.
Maar zoals we weten, is die associatie volkomen terecht. Blijkbaar menen veel ouderen, die hoogst waarschijnlijk helemaal niets snappen van de mate waarin onze rechten en vrijheden van ons worden geroofd, dat het hun zaak niet meer is? Maar oud zijn met nare herinneringen zou juist een hogere mate van verantwoordelijkheidsgevoel moeten oproepen. Nu zijn velen, niet allen, geschokt.

En ik durf de stelling aan, dat als wij al deze mensen die in eerste instantie geschokt waren, als wij met die mensen zouden praten en hen laten zien wat er aan de hand is met onze burgerrechten en de gatenkaas van een grondwet die we nog hebben, dan zouden zij heviger geschokt en kwaad zijn op onze overheid dan jij en ik.

Tenslotte hebben zij de zweep der onderdrukking en van rechteloosheid gevoeld. En er is geen politicus die ze daarin evenaart.

Dat je oud bent betekent niet dat je geen verantwoordelijkheid meer het voor de samenleving. Je verschuilen achter ‘ik heb mijn tijd gehad’ daar houd ik niet van. Ik heb meer respect voor ouderen dan jij wellicht, dat ik hen nog voor vol aanzie en het belang van hun leed als leidraad neem, hun herinneringen als voorbeeld van wat er komen gaat en ik ga er niet klakkeloos van uit dat deze ouderen vegeterende bejaarden zijn, half seniel en zielig en dat hen alle verantwoordelijkheid uit handen wordt genomen, omdat ze oud en fragiel zouden zijn.

Laat alle ouderen daarom opstaan: het zijn niet uw herinneringen die u pijn doen. Het zijn de rechtmatige parallellen met de huidige werkelijkheid die u, op uw oude dag, nog binnen één mensenleven hebben ingehaald. En dat, terwijl iedereen leed onder de bezetting en er velen zijn die dierbaren verloren om ons te bevrijden!

Laten we onszelf daarom niet afleiden van de aard van het probleem, door te blijven spreken over ‘de manier waarop’.

Welk een schil contrast bestaat er, zo schrijnend, tussen het reële leed van de ouderen onder ons, die dierbaren verloren en de gevolgen van oorlog en onderdrukking hebben gevoeld en gedragen en een staatssecretaris, die aangifte doet, vanuit haar positie als overheidsfunctionaris, tegen de mensen die hun vrijheid van meningsuiting gebruiken om diezelfde overheid aan de kaak te stellen, menend dat de associatie tussen wat die ouderen meemaakten en de teloorgang van democratie en vrijheid, de waarheid geweld aan doet. We doorzien de overheid en haar registratie drang om ons te controleren en men is zo arrogant te denken dat een rechter daarin zou meegaan.

Wat betreft het inzetten van alle middelen, dat doet de overheid al, daar waar ze er mee weg kunnen komen en omdat veel mensen te weinig snappen van wat vrijheid is, dat privacy een mensenrecht is, dat er een gezonde verhouding dient te bestaan tussen burger, in haar anonimiteit en de overheid en omdat ze niets snappen van informatie technologie en de wijzen waarop dat misbruikt kan worden.

De overheid is altijd degene die stelt:’we moeten er alles aan doen om…’ en dan volgt het probleem, bijvoorbeeld, criminaliteit aan te pakken.

Ik zeg altijd, nee, je moet er iets aan doen, soms veel, maar nooit alles’.

Dat woordje ‘alles’ is waar we de mist in gaan. Met dat woordje rechtvaardig je allerlei maatregelen die privacy wegnemen en rechten afnemen. Als overheid moet je niet ‘alles’ willen doen, overal en altijd omdat als een overheid ‘alles’ gaat doen, dan verliezen burgers hun rechten.

Er is geen balans meer tussen de rechten van de meerderheid tegenover de angst dat een relatief kleine groep mensen schade heeft van iets.

Wij burgers klagen vaak en veel en eisen dan van de overheid ons te beschermen, te voorzien in onze behoeften, ons tegemoet te komen in kosten. We houden van dit solidaire socialisme, die de geschokte ouderen tracht zou goed mogelijk te verzorgen in hun huizen van rust.

Wij burgers zijn daarom verantwoordelijk voor het anticiperen van de overheid op onze klaagzang, uit angst dat wij een andere partij kiezen bij de verkiezingen.

Hoe verbeelden wordt dit uitgedrukt tijdens de Nijmeegse vierdaagse, waarin enkele zieke mensen besloten in al hun vrijheid, mee te doen en in de warmte bezweken. Dat was hun goed recht! Maar de overheid besloot dat wij als burgers de verantwoordelijkheid niet aankonden. Daarom werd de Nijmeegse gestopt! Iedereen moest lijden, als kinderen naar huis gestuurd, omdat enkele mensen een keuze maakten. De overheid was bang, van lokaal tot regering, dat wij, de burgers, HEN verantwoordelijk zouden houden voor de dood van deze mensen.

Waarom zou de overheid zo bang zijn daarvoor? Is dat niet omdat wij, het volk, dergelijke signalen afgeven? We krijgen de overheid die we verdienen, neen, die we kiezen en scheppen met onze eisen en verwachtingen.

Wij vragen, zij draaien. Wij willen veiligheid, want de media maken ons bang, voor aanslagen, voor griep, voor islam, voor criminaliteit, voor ziekte en voor het leven zelf. Voor alle pijn en leed, waaronder de pijnlijke herinnering van ouderen, die de oorlog hebebn meegemaakt: ook jouw reactie is tekenend voor de angst, in dit geval, de angts om ouderen opijn te bezorgen. Blijkbaar is veel erg in dit land, maar niets zo erg als dat!

Tekenend ook, toen Greenpeace stenen in zee gooide en de coördinaten aan de vissers doorgaf opdat ze niet in gevaar zouden verkeren, hoe iedereen te Den Haag over elkaar heen buitelden in hun afkeur van deze methode: ‘toch niet zó!’ Blijkbaar is brood uit de mond stoten in Nederland van overbevissende vissers moreel erger dan verkrachting.

Maar ik zeg jullie, wij burgers kunnen ons niet laten gijzelen door de indoctrinatie dat alle geschillen met praten alleen opgelost moeten of kunnen worden. We polderen maar door en zelfs een demonstratie is geinstitutionaliseerd: denk aan die zielige ouderen in hun herinneringen. Vraag ze of tijdens de Februaristaking men zich eerst bij de Duitsers meldde, bij de rechter toestemming vroegen voor de staking, of er hulpdiensten stand by werden gezet, dat de route of de plek van de staking voorag geregeld werd, dat er hekken werden geplaatst en dat men nadat alles in scenario werd gezet ook met een glimlach en het schudden van de hand van een minister aandacht gevraagd werd voor een probleem.

We kunnen ons niet aldoor laten gijzelen door ‘de manier waarop…’ en ‘toch niet zó’. Hoe dan anders? Eindeloos praten? Dat dwingt geen respect meer af.

De oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid is er nu. De tijd voor actvisme is nu!

Neem de weerstand van nu eens onder de loep en zie hoe men ageert tegen de centrale opslag van vingerafdrukken. Blijkbaar is men er al weer overheen dat er überhaupt vingerafdrukken werden genomen.
Dat station is al gepasseerd? Voor mij niet. Maar ik heb dan ook nog gauw een paspoort gehaald voordat ik afdrukken moest inleveren. Wie van jullie heeft dat ook gedaan?

Print eens 10 A4tjes met een duidelijke tekst, die mensen leert wat er aan de hand is en doe die bij buren in de brievenbus. Doe iets, het maakt niet uit wat. Ga met een groep mensen in d ebuurt gewoon spontaan demonsteren ergens in het centrum! Maak een spandoek en borden. Iemand moet laten zien dat er verzet is. Daarna volgen vele anderen.

Gebruik je GSM. Of Twitter, of Facebook.

Ik heb geen GSM want ik vertrouw bedrijven en de overheid niet langer. Ik gebruik geen Facebook, twitter en controleer en beperk mijn gegevens zo veel mogelijk. Ik geef tegendruk waar de overheid of een uitvoeringsinstantie gegevens over mij wil hebben. Doe iets!

En laat je niet verscheuren tussen actie met passie of passieve actie!

Het doel van de folder vind ik prima; het waarschuwen van mensen. Ik heb ooit een film gezien waarin de enige mogelijkheid om te ontkomen aan de overheid was door alle electronica, communicatie en id’s “thuis” te laten. Op dat punt staan we (bijna?).

Maar het middel vind ik laag.
Ten eerste is het (een goedkope) vervalsing.
En nogmaals, hoe haal je het in je hoofd een groep dermate te kwetsen.
En kom dan niet met het verhaal dat alle middelen geoorloofd zijn in deze situatie, want waarom zou de overheid dan niet alle middelen om een zogenaamde terrortistische dreiging te voorkomen mogen aanwenden?

Voor mij is het verspreiden van deze folder en de inperking van vrijheid onder het mom van een terroristische dreiging even misleidend en beiden laten ze zich leiden door in te spelen op de angstgevoelens.

We kunnen niet ontkennen dat de registratie drang van de overheid in het verleden al eens tot massamoord heeft geleid. Juist daarom is in dit geval is de vergelijking terecht. Jullie hebben geen idee wat er al mogelijk is, wat al gedaan wordt. We verliezen onze burgerrechten- en vrijheden in rap tempo en jullie klagen over de ‘mnaier waarop’. Face it, als deze actie er niet was geweest dan wisten jullie nu NOG niet wat er aand e hand was in deze Owelliaanse nachtmerrie die we NL noemen.
Helaas hoort het bij de tijd, om te klagen van ‘toch niet zo…’ ‘Er zijn andere manieren…’

Helaas zijn die er niet. De tijd van praten is al lang voorbij. De Nederlandse kaasschapen slapen en weigeren wakker te worden. De tijd voor activisme is nu! Nederlanders zijn altijd te laat met protesten. En als er ergens een protest tegen is, dan is een demonstratie waar 1000 mensen komen al een enorm succes.

Ik voorspel je dat het met het rekening rijden net zo gaat. Pas als iedereen dat kastje in de auto heeft gaat iedereen weer huilie guilie doen. Ons volk loopt aldoor achter de feiten aan omdat een ander, altijd die ‘ander’ maar moet protesteren of brieven moet schrijven. Maar ondertussen, als iemand wat doet, wel commentaar hebben op de ‘manier waarop’.

Dit is het bankroet van dit volk. We krijgen wat we verdienen.

En dan later, als er geweld nodig is om de gatenkaas die de grondwet is weer heel te maken, dan zijn mensen als jullie, die moeite hebben met deze vorm van actie weer degenen die zeggen ‘Wir haben es nicht gewusst!

Ik zou maar eens parallellen leren trekken tussen de verhalen van die oudjes die zo geschokt en zielig zijn en de situatie in dit land wat anonimiteit betreft. Want jullie hebben er geen zak van begrepen.